Als de rector lacht, dan lacht de school

Onlangs was ik bij het afscheid van een rector die negen jaar aan de school verbonden was geweest.
Naar de hoofdingang van het schoolgebouw lag een uitnodigende blauwe(!) loper, omzoomd door sierlijke hekjes. In de hal stonden conrectoren in hun beste pak gereed om gasten te verwelkomen. Koffie en gebak werd geserveerd. Hulptroepen leerlingen liepen giechelend rond. ’n Enigszins nerveuze, opgewonden stemming was voelbaar.

De Kerstvakantie nadert, iedereen is daar eigenlijk ook wel heel erg aan toe, en dan past zo’n feestje wel of misschien eigenlijk ook weer niet. De aula was natuurlijk prachtig versierd: kerstsfeer alom. Bij het podium waren vrolijke attributen verzameld en bevallig  neergelegd. Het was een komische hommage aan de uiterlijke persoonlijkheidskenmerken van de vertrekkende primus. Het deed denken aan pakjesavond.

Hangtafels werden omringd door de medewerkers en relaties van de school. Speeches vanwege het bestuur, het team en de directie waren gevuld met loftuitingen, warme woorden en emotievolle getuigenissen. Het werd een mooie middag, vooral de afsluiting. Uit de zaal trad een koor van leerlingen en medewerkers naar voren dat zò gloedvol de klassieker ‘Hallelujah‘ ten gehore bracht dat er in het publiek, in vervoering gebracht, hier en daar een traantje werd weggepinkt. De vertrekkende rector in het bijzonder: tissues lagen gelukkig gereed.
Het koor vormde tenslotte een kring om haar (jawel) heen en sloot haar als het ware nog èèn keer in de armen.

Het werd een mooie middag, met veel gebabbel bij evenzovele ontmoetingen.
Misschien is dit wel ‘school’ ten voeten uit: samenwerken en belangstelling voor elkaar hebben als is ’t ’n familie. Dat gevoel bekroop me sterk.
In de wereld van de wetenschap om de school heen, is vaak gelachen om het idee dat ’n schoolgemeenschap in de kern eigenlijk een soort familie is. Met dezelfde kenmerken die je in de ‘beste’ families aantreft: lief en leed delen, beleven van de seizoenen en iedere betrokkene ook met een eigen (ontwikkelings:-)agenda.
Ik was te gast bij zo’n familiebijeenkomst en er werd gelachen!

‘Als de rector lacht, lacht de hele school’ is éen van mijn massieve stellingen. Ook niet altijd in dank afgenomen in de wereld van externe onderwijsgeleerden. Het suggereert immers een overdaad aan invloed zijdens de schoolleider. Bij dit afscheidsfeestje werd trots en vrolijkheid in het ‘school doen’ manifest en zichtbaar. De rector heeft kennelijk veel ‘gelachen’ en dat werkt aanstekelijk.

Tijdens haar rectoraat heeft het op deze school niet ontbroken aan succesvolle innovaties, waren de financiën op orde en stelden de leerlingen ’t over het algemeen heel goed. Medewerkerstevredenheid was hoog tot zeer hoog.
‘Familiewaarden’ en ’n positieve, uitnodigende instelling van de baas maken kennelijk heel veel mogelijk op ’n school!
En ’t afscheid van de leerlingen moest toen nog komen….

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s