Onderwijspacificatie opnieuw agenderen: Lang leve art.23 Grondwet !

Èèn van de mooie momenten gisteren tijdens de viering van #OMO100jaar in het JeroenBoschArtCentre in den Bosch: de Commissaris van de Koning in Brabant die oproept tot een nieuw debat rondom de onderwijspacificatie.

In 2017 zal het 100 jaar geleden zijn dat openbaar en bijzonder onderwijs in NL financieel werd gelijk gesteld. Aan de vrijheid van onderwijs kon vanaf dat moment succesvol invulling gegeven worden. Er was ‘vrede’ gesloten en de vruchten daarvan plukken we inmiddels bijna 100 jaar. We staan daar in de praktijk nauwelijks bij stil, gewend als we zijn met de ‘zuilen’ in het onderwijs. Katholiek, christelijk, algemeen-bijzonder en openbaar. Gebroederlijk houden ze elkaar in stand en in de gaten. De grenzen lijken definitief bepaald in het onderwijslandschap.
Vreemd eigenlijk: elders in de samenleving is van verzuiling nauwelijks nog sprake: katholieke zorginstellingen of protestantse voetbalverenigingen moet je met ’n vergrootglas zoeken.
De scholen voor bijzonder onderwijs worden veelvuldig bezocht door wat zo mooi heette ‘andersdenkenden’ en iedereen vindt dat prima.En misschien juist daarom onderstreepte Commissaris van de Donk het belang  om opnieuw de bijna vergroeide verhoudingen aan ’n kritisch onderzoek te onderwerpen.

Ouders die een nieuwe school willen stichten stuiten op heel veel juridische beperkingen in de mogelijkheden. Bestaande scholen kunnen makkelijk barrières opwerpen die voorkomen dat er teveel nieuwkomers in dezelfde leerlingvijver gaan vissen. Kennelijk zijn er zwaarwegende belangen voor schoolbesturen om het debat niet aan te willen.
De Commissaris waarschuwde voor een al te passieve houding en adviseerde om de overwegingen die in 1917 golden opnieuw tegen het licht te houden. En daarbij ook gebruik te maken van boeiende studies en inzichten die de afgelopen decennia zijn verzameld rondom dit lastige onderwerp. Zijn veronderstelling is dat er wel ‘ns verrassend eigentijdse argumenten tevoorschijn kunnen komen. Minder koudwatervrees opdat de toegang tot de scholenmarkt vereenvoudigd wordt zou het bijzonder onderwijs dan ook sieren.

De kwaliteit staat immers, of niet dan?! In het laatste geval is er alle reden om anderen welkom te durven heten op het plein van het onderwijsaanbod. En tot vandaag toe hoeft het confessionele onderwijs zich volgens mij dan geen existentiële zorgen te maken: de kwaliteit blijkt voldoende uit belangstellingspercentages en jaarlijkse doorstroom- en examenresultaten.
De kracht van het bijzonder onderwijs zit’m in de inbedding in de tradities, gewoonten, religie en cultuur ‘thuis’, bij de leerlingen. Dat landschap is de afgelopen 100 jaar fundamenteel veranderd.
We hebben bovendien vandaag de dag meer dan genoeg wij-zij denken in ons land. Verschrikkelijk. Dat moet anders, en vraagt om een nieuwe pacificatie. Scholen vervullen een sleutelrol: het is immers dè plaats waar al die kinderen uit verschillende tradities met elkaar de ontmoeting aangaan. De ideale omgeving om letterlijk te pacificeren.
De oproep van Van de Donk is dus dichter bij de praktijk van alledag dan je misschien zou denken….
En dat past overigens perfect in de katholieke traditie van bijvoorbeeld Ons Middelbaar Onderwijs(OMO) : scholen die hun wortels letterlijk vonden in de culturele context waarbinnen de school was gesitueerd; zò heeft die vereniging de eerste 100 jaren ‘ goed geboerd’ .
Doen dus: agenderen!! En trouwens: Noblesse oblige zou de huidige OMO-voorzitter zomaar kunnen zeggen, en ik zeg ’t hem na…..

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s