Te voet naar the airport:het eerste voordeel….

Al fietsend in mijn woonbuurt zie ik zowaar weer ’n paar ‘reizigers’ uit hun auto stappen. Niks bijzonders zou je op ’t eerste gezicht zeggen! Met rolkoffer in de hand zoeken ze enigszins schichtig hun weg naar de dichtsbijzijnde bushalte. Zo snel mogelijk de wijk uit en voor ’n paar dubbeltjes naar het nabij gelegen vliegveld. Lekker gratis parkeren tijdens het kennelijk toch al te dure weekendjeweg. Twijfelend of ik ze ernstig moraliserend zal toespreken, zie ik daar uiteindelijk van af. Ik fiets door.

Mopperend in mezelf over zoveel asociaal parkeergedrag, zie ik even verderop nog weer ’n paar reiswandelaars. Twee licht voorovergebogen oudere types mèt rolkoffer! Enigszins zeulend.De neiging om nu nòg bozer te worden verliest het van mijn besef dat deze lieden wellicht ‘gewoon’ aan de wandel zijn. Want: waar vandaan en waarheen deze voetreis leidt mag Joost weten, ’n bushalte is niet nabij! Terwijl ik langzaam in hun richting peddel, bedenk ik dat ik in èlk geval ’n irritante flauwe opmerking zal maken. Ook daar zie ik vanaf. Streng en geagiteerd aankijken, bedenk ik in ’n flits. Lijkt me ook nuttig in het kader van sociale waakzaamheid.

Al passerend constateer ik plotsklaps dat ik de man denk te kennen. Twee meter voor hem uit loopt ’n dame, ik veronderstel z’n echtgenote, die ik ook ken. Tot mijn lichte verbazing zie ik evenwel ’n andere mevrouw al ‘rolkofferend’ voor hem uit lopen. Op m’n terfietse vraag of ze op stap gaan, hoor ik ’n bescheiden ‘ja’, waarop ik hen veel plezier toeroep en de pedalen neem…..
Welk ’n treurnis: te voet sjouwend door ’n wijk, waarschijnlijk op weg naar het vliegveld, en dan niet eens via de kortste route. En tot overmaat ook nog, terwijl anonimiteit anno 2016 toch de norm lijkt te zijn, boempats ’n oude bekende al fietsend langzij zien komen. Betrapt ?! Geen idee 🙂

Het bewijs is geleverd. Het dynamische en moderne eigentijdse hippe stadsleven over de ganse wereld is bereikbaar via het venster van onze regionale hub. Toch ontrolt het zich voor mijn ogen als ’n langzaam dorpsromannetje. Auto quasi-nonchalant ‘ergens’ parkeren, opgetrokken wenkbrauwen, schuwe blikken, verbaasde ogen en vooral ook: zuinigheid eerst…..het is van alle tijden. The world is (en blijft:-) a global village. En wat je er verder ook van vindt:’n vliegveld om de hoek brengt wel nog meer leven in de brouwerij. Dat dan weer wel.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s