Via Windows naar Apple

Via Windows naar Apple

Het is een mooi beeld: door ’t ‘raam’ klauteren op weg naar een ‘appeltje’. ’n Witte appel in dit geval dan wel te verstaan. Nieuwsgierigheid lokt. 

Onlangs ben ik aan de klimpartij  begonnen. Na pakweg 30 jaar door het raam naar buiten gekeken te hebben, leek me ’t moment gekomen om er doorheen te klimmen. Dat lijkt simpel en voor de hand liggend. Immers, wie wil er nou decennia lang voor ’t raam blijven zitten kijken. Dat doe je misschien op je ouwe dag, maar dan nog is het geen aantrekkelijk vooruitzicht.

Het is me niet meegevallen: bijten in ’n appel lijkt zo simpel maar veronderstelt toch ’n behoorlijke handigheid. Je hebt geen idee hoezeer ’n mens op intuïtie, gevoel, ervaring en meer van die vanzelfsprekendheden in het leven staat. 

De Mac stond voor m’n neus en laat ik nou simpel denken een mooiere versie van m’n iPad voor me te hebben. Ho maar! De enkele aanblik op ’t scherm bleek al voldoende om m’n digitale wereldje even volstrekt door elkaar te husselen. OK: de Apple-icoontjes zijn op alle devices van eenzelfde opmaak en dat stelt gerust. Maar daarmee houdt ’t dan zo ongeveer wel op. De werking van de muis, de opbouw van het bureaublad en de gehanteerde terminologie brengen me in ’n andere wereld.  De ware digifreak zal deze aardschokken als peanuts bestempelen. Voor mij zijn het virtuele horden die moeten worden genomen.

Deze ervaring hielp me hopelijk weer m’n  empatisch vermogen te versterken. Op stel en sprong weer meer begrip voor de lerende. 

Leren gaat niet vanzelf en de wijze waarop is voor iedereen verschillend. Alsof ik dat trouwens al niet decennialang weet. Sterker nog: ooit heb ik aankomende leraren onderwezen in de noodzakelijke differentiatie die aangebracht moet worden bij de begeleiding en beoordeling van het leren. Maar dat is makkelijk gezegd als het over ’n ander gaat. Nu het me zelf nog weer ‘ns overkomt merk ik hoe vermoeiend ‘mijn’ differentiatie is. Behalve op die mooie momenten dat ik weer iets nieuws ontdek aan m’n machine. Als ’n leerling zo blij geef ik mezelf ’n schouderklop wanneer ’t me is gelukt weer iets meer van de appel gegeten en begrepen te hebben. 

Leren verveelt nooit.En die appel: fijn dat ik in de boomgaard ben gaan wandelen. Met  dank aan Windows!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s