Piazza del Campo en het Brabantse stadshart

Negen denkbeeldige taartstukken aan elkaar gelegd in de vorm van een schelp. Mooi verschillend gekleurd plaveisel waardoor de ‘negen’ van elkaar verschillen. Pleingevels die zich opvallend en karakteristiek van elkaar onderscheiden. Veel complementaire functies: kroegen,drogisten,boekwinkeltjes,terrassen en publieke diensten. De zon die over het plein waakt. Het plein dat als een zonnewijzer ons allen bij de tijd houdt.

Ik ben er weer geweest:in Siena (I). Opnieuw onder de indruk van dit prachtige stadshart. De ruimte(lijkheid), de sfeer en de levendigheid. Vanuit iedere straat die naar het plein leidt, wordt je gevoed door je nieuwsgierigheid: willen weten en deelgenoot zijn van wat er dààr gebeurt. Fantastisch hoe uitgekiend en slim stedenbouwers er indertijd wisten om te gaan met de menselijke behoefte van de bescheiden maar daadwerkelijke ontmoeting. Zien en ’n beetje gezien worden, dat kan aan de Piazza del Campo.

In Perugia (I) werd ik bijna lyrisch toen ik slenterde over de Corso Vannucci: statig en breed, rommelig en karakteristiek. Prachtige winkels waar geen ketenkenmerk aan te pas hoeft te komen om commercieel te kunnen floreren. Als bijna vanzelfsprekend wandelt en flaneert eenieder indachtig de functie van ’n straat. Ontsierende felle disfunctionele buitenreclames en oorverwoestende, door luidsprekertjes electronisch overgedragen straatmuziek knallen je nergens tegemoet.

Zou ik er willen wonen, op dat mooie Italiaanse schiereiland? Infrastructureel gezien ’n draak. Voor stads- en wegenbouwers zou je zeggen een hele uitdaging: bergen kun je immers nog steeds niet verzetten. Wegen en stratenpatronen vertonen weinig verkeersvriendelijke kenmerken. De rijstijl van de Italiaanse automobilist vraagt trouwens ook om het nodige inlevingsvermogen. En het kennelijke ongemak voor de modale Italiaan om zijn of haar talen te spreken, laat zien hoever we nog weg zijn van het Europa van de regio’s met één door allen aanvaarde lingua franca voor de bovenregionale communicatie.

En toch, de bewondering blijft: ik hoef immers niet verder te gaan dan tot op de Demer in Eindhoven, de Spoorlaan in Tilburg en last but not least de Traverse in Helmond,  om ’n simpele aansporing te voelen vooral toch steeds weer op zoek te willen gaan naar geslaagde vormen van stedelijke hartvorming. In Brabant kunnen wij nog veel leren, ook van Italianen is me weer gebleken.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s