Natiestaat #grexit 

De dreigende teloorgang van het Griekse lidmaatschap van de EU brengt oude discussies weer op gang. En dat is minstens zo treurig als het volgens sommigen kennelijk wenselijke vertrek van Griekenland. We krijgen minder kustlijn wordt er gekraaid, met als positief (?!) gevolg dat  er minder Aziatische en Afrikaanse vluchtelingen het Avondland kunnen bereiken. Dat schijnt positief te zijn met het oog op behoud van identiteit van dat soms zo bejubelde Avondland. Dat de culturele verworvenheden van dàt land dreigden ten onder te gaan is bijna ’n eeuw geleden ook al  beweerd, maar dat terzijde. Cultureel gezien lijkt me er nog steeds weinig mis met de kracht van Europa. ’n Veelheid aan tradities, invloeden, vernieuwingen, talen, culturen en economische ontwikkelingen maken Europa tot een alom geliefd continent. Het is er over ’t algemeen beter toeven en leven dan in menig ander werelddeel. 

Europa wordt gevormd door regio’s die door de eeuwen heen meer of minder samenhang vertoonden. Immer in beweging en nooit ‘af’. In de 19e eeuw is daarin flink de klad gekomen. Men bedacht de natiestaat als alomvattende panacee om machtsverhoudingen te stabiliseren. Rust en orde op dit continent zou het gevolg zijn. De geschiedenis heeft laten zien tot welke rampen dat heeft geleid in de 20e eeuw. En het was mede als gevolg daarvan dat in 1958 de Europese Economische Gemeenschap werd opgericht. Nooit meer terug naar verdeeldheid, zo luidde de missie. Europa heeft zich gestaag ontwikkeld en uitgebreid: meer welvaart èn welzijn voor allen, niet alleen in het devies maar ook in de praktijk. Regionale(!) programma’s zijn ontwikkeld en veel nieuwe leden werden toegelaten.

Inmiddels staan we aan de vooravond van een mogelijk #grexit. Onwenselijk en alleen al feitelijk onbestaanbaar vanuit de gedachte dat je nooit uit ’n continent kunt ‘stappen’. De kustlijn verandert niet en de aantrekkingskracht op ontheemden zal gewoon blijven bestaan. De Griekse jongeren behoren ook tot ònze jeugd en verdienen enkel alleen daarom al een toekomst binnen Europa. 

Natiestaten verhinderen ontwikkeling en kunnen zich onttrekken aan gemeenschappelijke agenda’s, zo is het in het ‘land’ Griekenland wel gebleken. We boeten nù voor al te innige formele omarming van dat toevallige 19e-eeuwse model, dat Europa oneigen is. Regio’s kennen grensoverschrijdende gemeenschappelijke belangen en blijven immer fluïde, afhankelijk van steeds opnieuw overeen te komen doelstellingen en programma’s. Voor natiestaten (lees:landen) gelden eigen national(istisch)e, meestal korte-termijn-plannetjes en slechts vage ‘vergezichten’.

Europa is één in verscheidenheid, dat geeft dynamiek en binding. #Grexit is daarbij ‘praat voor de vaak’ en biedt geen enkele oplossing voor onze toekomst. Economisch is het vertrek van nul of generlei waarde en cultureel is het een onacceptabel verlies voor dat mooie Avondland, waarvan de identiteit zich namelijk immer zal blijven ontwikkelen, los van welke natiestatelijkheid dan ook.Hopelijk wordt dat dan nog de winst van oude discussies die nu weer gevoerd worden.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s