Piercings

In de trein zit ik in de buurt van enkele studentes die reflecteren op de kortetermijnplanning in het kader van hun studie. ‘ Niet afmaken’,’doen wat ik leuk vind’,’schijt aan’ (excuséz le mot) zijn intrigerende thema’s die centraal lijken te staan in hun gesprek. Verschillende deelnemers aan de conversatie zijn versierd met piercings tot in de neus. 

Verbaasd en nieuwsgierig luister ik aandachtig naar de dames. Zijn dit wel ‘studentes’ die voldoen aan mijn stereotype beeld van die groep. Het is wel bijna zeker van niet. Maar toch gaat het over ‘P’ , ‘master’ en voorkeuren voor HBO dan wel Universiteit. Maar zelden zag ik eerder uiterlijke verschijningsvormen van toekomstige academici die in zo weinig opzichten voldoen aan mijn, kennelijk gedateerde, beeld. 

Hun gespreksthema verschuift in de richting van internationalisering.

De laatste twintig jaar hebben we in het onderwijs niet anders gedaan dan gepoogd op alle mogelijke manieren de mondiale gedachte verder te populariseren. Dat de wereld a global village is, werd daarbij het devies . De veronderstelling is dat we leerlingen en studenten helpen door hun blik op de wereld ook letterlijk te verruimen; dus er op uit in het kader van stages, seminars en courses. De dames in mijn coupé nemen deze doelstelling en werkwijze letterlijk zeer serieus: ‘hoe zit ’t ginds met de temperatuur in de winter’ , ‘kun je je ’n beetje bezighouden met sport en chill‘ ? Ongetwijfeld relevante vragen in het kader van de grensoverschrijdende oriëntatie!

De externe democratisering van het onderwijs in de afgelopen decennia heeft ons veel goeds gebracht, daarvan ben ik meer dan overtuigd. Ieder altijd en overal naar school, gefinancierd uit de gemeenschappelijke kas, en met civiel effect. NL doet ’t goed in rankings waarbij gekeken wordt naar het rendement van onderwijsfinanciering. Met verhoudingsgewijs weinig geld leveren we prestaties die helemaal zo gek nog niet zijn in vergelijking met andere hoogontwikkelde landen.

Van ’n resultaat van al deze democratiserings- en internationaliseringsinspanningen was ik even ongezouten treingetuige. Verbouwereerd is misschien teveel gezegd, maar verbaasd mag ik toch wel zeggen. Ik werd er ’n beetje stil van.

Zo stil dat ik het niet heb gewaagd om een, op zich voor de hand liggende, vraag te stellen: hoe gaat dat eigenlijk met die piercings als je je neus wilt snuiten? Ik ben er niet meer aan toegekomen: de sociaal-culturele context waarin ik me al sporend bevond, werd me te complex. 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s