Vlaggen 

Gisteren was het weer zover: in gans NL hingen vlaggen uit. Niet vanwege Koningsdag of Prinsjesdag en ook niet vanwege Bevrijdingsdag. Op die (feest)dagen hangen er trouwens betrekkelijk weinig vlaggen uit. De inwoners van het Lage Land hebben niet zoveel op met de formele viering van gemeenschappelijke publieke symboliek. De vieringen as such mogen zich overigens wel in een grote deelnemersschare verheugen. Voor ’n feestje méér zijn onze Nederlanders wèl in.

De Dokkumer Vlaggen Centrale maakt deze weken overuren, zo viel deze week in de krant te lezen. De eindexamenuitslag in het Voortgezet Onderwijs betekent handel voor hen, en nog niet zo’n beetje ook. De eindexamenuitslag: dat is de verklaring van al die vele vlaggen gisteren, vaak nog versierd met een boekentas. Trouwens, dat wordt in de toekomst nog knap lastig. Is het thans al zo dat de gemiddelde scholier reeds lang afscheid genomen heeft van de schooltas voordat deze werkelijke slijtageplekken vertoont, in het aanstormende tijdperk van de devices blijft er waarschijnlijk helemaal geen tas meer over. Hoe slagen we er in om in de toekomst de vlaggenstok extra doelgericht te versieren?

Het was weer ’n genoeglijke avond gisteren, dat is wel zeker. Het was immers jaarlijks een moment van (h)erkenning: gelukkig, alweer zoveel geslaagden! En terecht, vaak is er langdurig en stevig gezwoegd door leerlingen om vervolgens de school met glans, of net over de streep, te kunnen verlaten. Het dubbele gevoel betreft op dat moment hooguit de gezakten of mogelijke herkansers in eigen familie- of kennissenkring. Daardoor kan de vreugde getemperd worden.

Je zou denken dat er niks valt af te dingen op de vreugde die we sinds jaar en dag nagenoeg collectief delen met de eindexaminandi. De kracht van het systeem, waarmee NL internationaal hoog scoort, zit in de omnivalentie van de behaalde diploma’s. Op welke school je ook je examen hebt gedaan, je kunt er overal mee terecht en alle kanten mee op. Je gaat met z’n allen door dezelfde, gevalideerde molen van een geobjectiveerd wegingsmechanisme en het resultaat telt. Het telt niet alleen, maar wordt ook breed gewaardeerd in dankbaarheid en trots. Zie de vlaggenparade in vele straten dezer dagen…

We leven in een tijd waarin veel aandacht wordt gevraagd voor meer gepersonaliseerd leren en individuele leerroutes. En terecht: iedere schoolse aanpak die leidt tot beter en meer gebruik van alle talenten van leerlingen, mag van harte worden verwelkomd. De wijze waarop de afsluiting van die eigen, gedifferentieerde leerweg van leerlingen wordt vormgegeven vraagt vervolgens wel nog stevig om nadere overdenking. Daarmee hebben we weinig ervaring, mede gegeven de huidige inrichting en organisatie van het Voortgezet Onderwijs.

Welke kant die ontwikkeling ook uitgaat: die vlaggen moeten wel blijven. Misschien dan niet langer uitbundig met z’n allen op één donderdagavond in juni. Maar dan toch wel altijd nog zodanig dat trots voor geleverde prestaties publiekelijk wordt gehonoreerd en kan worden gevierd. Want daar houden we wel héél erg van in het Lage Land. En bovenal: scholieren die het Voortgezet Onderwijs met succes verlaten hebben daarop ook wel recht. Het is niet niks om je puberteit en adolescentie te combineren met het beheersen van formeel vastgestelde intellectuele en beroepsvoorbereidende kennis en vaardigheden. Dat veronderstelt doorzettingsvermogen, moed en vooral zelfdiscipline. Dat is wel ’n wapperende vlag waard.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s